Wiersze

Władysław Broniewski - (1897-1962) W jego życiu i twórczości nierozłącznie splatają się romantyzm i lewicowość. W części wierszy Broniewskiego widać wyraźne wpływy heroicznych wzorców romantycznych, w innych jego język jest prostszy, a poeta nie dba w nich o tradycyjnie pojęte piękno poetyckie.. Często przywołuje w swoich wierszach postacie rewolucjonistów - zarówno tych słynnych jak i anonimowych. Obok poezji rewolucyjnego buntu i protestu Broniewski uprawia także refleksyjną lirykę osobistą. Wyróżniają się w niej utwory wspomnieniowe, takie jak „Miasto rodzinne” czy „Mój pogrzeb”. Zbliżająca się wojna zmusza poetę do ponownego oddania się poezji zaangażowanej, tym razem patriotycznej. W kwietniu 1939 r. pisze słynny apel do narodu – „Bagnet na broń”. Podczas wojny poeta trafia do sowieckiego więzienia, a następnie do armii Andersa. Natomiast po powrocie do kraju w 1945 r. swoją twórczością wspiera nową władzę. Nawet w ostatnim tomie Broniewskiego Anka, poświęconym pamięci tragicznie zmarłej córki, obok przejmujących wierszy osobistych znajdują się zdumiewające utwory agitacyjne.